Deze brief schreef ik op 26 mei 2025, circa acht maanden nadat zij – de dame in de vorige blog die mijn ego liet verdwijnen – mij had laten weten dat ze geen relatie met mij wilde. Ik heb hem nooit verstuurd. Omdat ik gaandeweg voelde dat deze woorden niet bedoeld waren om haar te bereiken. Ze waren bedoeld om iets in mij af te ronden.
Sommige mensen blijven nog lang aanwezig, niet door wat er is gebeurd, maar door wat je voelde dat alles even klopte. Dat gevoel kan echt zijn, ook als de verbinding geen vervolg krijgt. Deze brief is daar een weerslag van. Een persoonlijke momentopname. Geen boodschap, geen uitnodiging, geen verwachting — alleen een eerlijk afscheid in woorden.
Westervoort, 26 mei 2025
Lieve Marieke,
De laatste weken voel ik de behoefte om je een briefje te schrijven. Vraag me niet waarom, want het gaat gewoon op gevoel, op impuls. Misschien dient het iets voor jou of mij? Ik weet het niet. Ik schrijf dit in Westervoort aan een grote houten tafel in een huis waarop ik 10 dagen pas, inclusief twee zwarte katten. Het is stil om me heen. Ik hoor de wind door de bomen, wat musjes tjilpen en zie en voel een heerlijke zonnetje op mijn typende handen schijnen door de lichtkoepel boven de tafel. Misschien ben je in energie even bij me…
Je blijft nog altijd hangen bij me door het gevoel dat je me gaf, door je bijzondere manier van zijn. Ik heb me verbaasd over jou in positieve zin en wat je met me deed. Alles bij mij reageerde anders op jou dan ik voorheen ervaarde in beginnende relaties. Ik was geduldig en verloor mijn egoïsme bij jou. Jij werd belangrijker dan ik. Misschien vreemd, maar het leek iets nieuws voor mij in de liefde. Tegelijk was ik overweldigd door jouw zachtheid, je mimiek in combinatie met je stem en door je kracht van het voelen van dingen. Ik zou kei-verliefd op je kunnen worden – zo dacht ik – zonder de realiteit uit het oog te verliezen. Ik wilde er voor je zijn, met je zijn en meegaan in jouw leven en het tempo dat daarbij hoort en tegelijk jou alle ruimte laten die je nodig had. Alles was anders met je. We hadden ook nog eens veel gemeenschappelijk, niet alleen in de sterren: beiden een haan en beiden een leeuw. Maar ook hoe we krachtige maar moeilijke beslissingen namen om naar een beter leven voor onszelf te komen. Voor beiden was onze vrijheid een groot goed. Beiden hadden we een avontuurlijke zin.
Op onze tweede date flapte ik er al uit “Ik hou van jou”. Nog altijd begrijp ik niet hoe ik dat kon zeggen – zo snel – en of het klopte. Ik moest erbij huilen, ook omdat ik ervan schrok en evenzeer omdat ik tegelijk dacht dat ik gek was. Hoe moest dat klinken in jouw oren? Ook jij zou misschien wel denken “die man spoort niet”. Ik heb er nooit met iemand over gesproken. Over de vrouwen in mijn leven praat ik regelmatig, maar over jou blijf ik stil. Ook dat is anders.
Maar ik was niet klaar voor jou. Ik was en ben nog steeds niet klaar voor de échte liefde. Althans dat denk ik. Misschien voelde jij het ook of misschien paste ik gewoon op een andere manier niet bij je. Het maakt niet uit. Jij was duidelijk dat je niet hetzelfde voelde voor mij als ik voor jou. Balans is essentieel daarin. En ook daar reageerde ik vanuit een staat die jou voorop plaatste. Jouw welzijn was het belangrijkste en ik liet je zonder morren gaan. Ik was er niet eens verdrietig over.
Misschien schrijf ik dit briefje hierom: Er is dankbaarheid bij me dat ik even dat gevoel had waarin alles leek te kloppen, waarbij ik veranderde in een (nog) mooiere man die ik nog niet ervaren had. Dankbaar voor dat avondje vallende sterren kijken. Dankbaar voor die wandeling van de lobby van Van der Valk naar jouw auto. Het was honderd meter pure verliefdheid voor mij. Ik voel het weer als ik daaraan denk. Echt, in mijn hele lijf… Dankbaar voor de talloze telefoongesprekken waarin ik je schattige hakkelende lieve stemgeluid mocht horen. Dankbaar voor de drie keer dat ik je zag. Het was zacht, liefelijk en genieten. Dank lieve Marieke!
Telkens als ik Schaijk passeer, moet ik aan je denken. Hoe zal het met je zijn? Waar hang je uit met je kleine rijdende slaapcabine? Jij had ook nog dingen te doen om vrijer te worden en het fijner te hebben, zoiets zei je. Hoe zal het daarmee gaan? Hoe is het met je energie? Met de liefde? In alles hoop ik dat je gelukkig bent of op weg bent naar meer geluk.
Liefs, “Erosido”.