Seks hebben, de liefde bedrijven, neuken, vrijen, intimiteit… het kende voor mij veel vormen. Toch ging ik pas twee weken voor mijn twintigste verjaardag voor het eerst bij een vrouw naar binnen. Best laat, denk ik. Het was romantisch prettig, maar als seksuele ervaring geen succes. Het was kurkdroog en pijnlijk voor ons allebei.
Wat ik op school leerde – en ook van mijn moeder – was vooral technisch. Hoe een baby wordt gemaakt. Dat je respect moet hebben voor een vrouw. Dat kreeg ik mee. Maar hoe je samen kunt genieten, hoe verlangen werkt, wat er mogelijk is naast “piemel in poes”: daar hoorde ik nooit iets over. Achteraf zie ik dat als een gemiste kans. Voor mij, maar ook voor mijn eerste vriendinnen.
In mijn begin twintiger jaren had ik een relatie van ruim acht jaar. Hoe de seks toen precies was, weet ik dertig jaar later nauwelijks meer. Het voelde als een vast riedeltje. Aangeleerd, vertrouwd, ongeveer twintig minuten. Ik wist niet wat een vrouw werkelijk plezier gaf of hoe opwinding zich opbouwt. Zonder het te beseffen raakte ik kennelijk wel haar clitoris goed met mijn vingers, want ze kreeg soms een orgasme. Of ik haar oraal bevredigde? Ik weet het oprecht niet meer. En als ik het deed, was het op goed geluk.
Mijn volgende vriendin kreeg ik toen ik 27 was. Zij was 26. Het lukte me niet haar een orgasme te geven, op geen enkele manier. Ik dacht serieus dat er bij haar iets ontbrak. Toen ze een keer naar de gynaecoloog moest, stelde ik voor daar maar even naar te laten kijken. Natuurlijk was alles gewoon in orde, zo zei de arts. We hadden wel seks en voor mij was het heerlijk. Zij leek zich erbij neer te leggen en genoot ook althans dat zei ze. Tot ze later over haar volgende vriend zei dat hij “magische vingers” had. Hij wist blijkbaar beter wat hij deed dan ik.
En oh, wat ben ik mijn derde vriendin dankbaar! Ergens in het begin van onze relatie vroeg ze mij haar te beffen. Na een paar minuten wat aanrommelen, stopte ze me. “Wat ben je aan het doen?” vroeg ze me verbaasd en met lichte irritatie in haar stem. Ik keek haar vragend aan. Ze duwde me wat achteruit op het bed, opende haar benen voor me. “Hier moet je zijn, dit plekje is heerlijk gevoelig”. Ze wees naar haar clitoris. “Je moet er niet precies bovenop zitten met je tong, maar een beetje erlangs gaan.” Ik volgde haar aanwijzingen en het werkte. Daarna stuurde ze me bij: meer of minder druk, trager of sneller, lange halen of korte, letten op timing. Ik was 29 toen ik eindelijk begreep hoe de anatomie van een vrouw in elkaar zit. Ook de G-spot wist ze mij aan te wijzen.
Tot op de dag van vandaag voel ik dankbaarheid voor haar. Zij leerde mij afstemmen. Kijken, luisteren, reageren op signalen. Niet invullen, maar meegaan en aanwezig zijn. Waarom werd me dat nooit op school geleerd? Hoe kon het dat we hier zo weinig taal en kennis voor meekrijgen?
Seks is voor mij gelukkig allang geen riedeltje meer. Het is geen handeling, maar écht contact maken. Vertrouwen bouwen, veiligheid bieden, zachtheid geven, timing, spel. Afstemmen op het lichaam en de reacties van een vrouw. Proberen, voelen, loslaten. Ik ben altijd blijven analyseren wat werkte en wat niet. Ik ben gaan vragen, gaan luisteren, gaan bijstellen. En ook gaan ontdekken wat mijzelf werkelijk plezier geeft. Ouder worden bracht daarin iets moois: ervaring, rust, aandacht, langdurige ontspanning, genot en helemaal in elkaar opgaan.
Soms denk ik: had ik dit maar geweten toen ik achttien was. Maar misschien leer je dit alleen door het leven zelf, door te doen — en door iemand die je eindelijk laat zien waar je écht moet zijn.