Je moet wel weten wat je wilt in een vrouw, hoorde ik vaak op Tinder. De laatste jaren vroeg ik me steeds vaker af of dat eigenlijk wel klopte. Ik zocht geen checklist, geen vastomlijnd beeld. Ik zocht chemie.
Tot medio 2021 viel mijn oog in datingapps vrijwel automatisch op een bepaald type uiterlijk. Het bracht me weinig, merkte ik, en ik besloot het eens los te laten. In die periode zat ik in een open relatie, met volledige openheid, met een prachtige vrouw die twaalf jaar jonger was dan ik. Op Tinder kwam ik een vrouw van mijn eigen leeftijd tegen, die expliciet zocht naar een man in een relatie. Later begreep ik dat dit wellicht te maken had met haar bindingsangst. Het zou kunnen passen.
Haar uiterlijk en leeftijd weken af van wat ik tot dan toe aantrekkelijk vond. Ze was kleiner, had geen stijl lang haar, was ouder, rookte zelfs — allemaal dingen die ik eerder niet wilde. Ze had een licht alternatieve uitstraling, maar schreef leuk. Eén foto, in een jurkje. Ach, wel aardig, dacht ik. Ik besloot haar te benaderen. Ze gaf me een like terug.
Een paar dagen later spraken we af in park Sonsbeek. Het was een mooie nazomerse dag toen ik de parkeerplaats opreed. Ze zat op een stenen muurtje te wachten. Ik was nog aan de telefoon met mijn toenmalige partner en zei haar dat ik vermoedelijk niet lang weg zou blijven. Zo weinig indruk maakte de eerste aanblik van Marion, die daar om elf uur ’s ochtends op me wachtte in Arnhem.
Uiteindelijk kwam ik ruim twaalf uur later pas weer thuis.
Toen ik uitstapte keek ik in vrolijke ogen. Haar bos donkere krullen paste haar goed. Ze was leuker dan ik dacht. We wandelden al pratend over de paden tussen de bomen. Het gesprek liep makkelijk. Vrij snel zocht ik haar hand; ze liet het toe. Hand in hand liepen we verder, tot we neerstreken op het terras bij de Villa voor een kop thee.
Het gesprek was prettig, maar ik kon haar niet goed lezen. Ik voelde zelf ook nog geen duidelijke aantrekkingskracht, al was ik nieuwsgierig. Toch gaf ik haar een voorzichtig zoentje. Gezellig, dacht ik. Meer niet.
We besloten verder te wandelen. Aan de achterkant van de Villa stelde Marion voor om even in het gras te gaan liggen. Jassen uit, languit naast elkaar. We praatten door. Tot mijn verrassing sloeg ze haar been over me heen en draaide zich naar me toe. De sfeer kantelde direct. De zoenen werden intens, gepassioneerd. Alles versnelde vanzelf.
Hoe lang we daar hebben gelegen weet ik niet. Het voelde kloppend. Haar aanraking, haar ogen, haar aanwezigheid — veel meer dan ik had verwacht. Impulsief stelde ik iets voor wat ik nooit eerder had durven vragen: of we samen naar haar huis zouden gaan. Naar mij kon niet, maar het verlangen was ineens groot. Ze stemde zonder aarzeling in.
Wat daarna kwam, raakte me misschien nog wel het meest. Ze gaf me haar huissleutel, noemde haar adres en zei dat ze eerst nog even boodschappen zou doen. Ga jij maar vast. Het vertrouwen dat ze me gaf was overweldigend. Het ontroerde me.
Ik reed naar haar huis, zo’n veertig minuten verderop. Daar wachtte ik, keurig op de bank, tot ze thuiskwam. Niet durvend verder te kijken dan de woonkamer. Even later lag ik met haar in de tuin op een ligbed onder de luifel, in de zon. We pakten de draad moeiteloos weer op. Kleding verdween, opwinding nam toe. Uit angst voor de buren verplaatsten we ons naar binnen.
Op de trap, onderweg naar boven, was er voor het eerst volledige intimiteit. Vrij, vanzelfsprekend. In haar bed ging het verder. Later namen we samen een bad en voerden lange, diepe gesprekken. Ze kookte voor me. We waren opnieuw intiem. Alles voelde als thuiskomen.
Een intense relatie van ongeveer acht maanden was geboren.
Tot op de dag van vandaag herinner ik haar als de vrouw die veel voor me veranderde. 18 september is nog altijd een bijzondere datum voor mij. Een beeldschone herinnering. Bij haar voelde ik wat ik werkelijk zocht. Zij liet me zien dat verlangen soms precies daar zit waar je het niet verwacht. Zij luidde het einde van mijn huwelijk in — niet door schuld, maar door waarheid.
Via haar leerde ik ook dit: vasthouden aan mijn type had mijn wereld klein gemaakt. Ik moest openstaan voor het onverwachte. Zij was alles wat ik dacht niet te willen, en precies wat bij me paste. Door wie ze was, werd ze de mooiste vrouw voor mij. We waren destijds niet klaar voor elkaar en zij beëindigde terecht de relatie naast mijn huwelijk.
Nog steeds weet ik niet wat mijn type is. Misschien bestaat het niet. Misschien is het iets dat pas zichtbaar wordt wanneer je het toelaat. Wat ik wel weet, is dat liefde zich niet altijd aandient in de vorm die je verwacht — maar soms precies in de vorm die je nodig hebt.
Sinds die dag in september durf ik minder te zoeken en meer te ontmoeten. Minder vast te houden, meer te voelen. En telkens wanneer ik dat doe, gebeurt er iets wat ik niet had kunnen bedenken. Dat alleen al maakt het de moeite waard.