Jarenlang bezocht ik prostituees. Als ik dat zo opschrijf, blijft het iets onwerkelijks houden. Alsof ik over een andere man schrijf. Vóór mijn eerste bezoek had ik een ander zelfbeeld. Ik zag mezelf niet als iemand die dat zou doen. Ik had er misschien zelfs een oordeel over. En toch stond ik daar op een dag. In een omgeving die bijna filmisch aanvoelde. Ik weet nog hoe ik mezelf van buitenaf leek te zien en dacht: wat ben ik hier eigenlijk aan het doen?
Die eerste keer heeft me meer geraakt dan ik ooit heb uitgesproken. Dat eerste bezoek roept nog altijd pijn en verdriet op. Mede door de setting, de locatie, het weer en de teleurstelling over de ervaring en over mezelf.
Wat daarna volgde was geen impuls, maar een patroon. Jarenlang. Met vele vrouwen. Het stopte ongeveer drie jaar geleden, geleidelijk. Niet omdat er een dramatisch inzicht kwam, maar omdat de behoefte langzaam wegsijpelde.
Als ik terugkijk, probeer ik te begrijpen waarom ik het deed. Het enige eerlijke antwoord dat ik kan geven: ik zocht een seksuele fantasie. Geen nieuwe relatie. Geen verliefdheid. Geen bevestiging van mijn mannelijkheid. Geen vervanging van mijn huwelijk. Ik zocht iets speels, iets fantasierijks, iets wat thuis nooit echt vorm kreeg.
Maar de werkelijkheid was meestal anders.
Het was vaak kil. Zakelijk. Er werd op de klok gekeken. De intentie leek geregeld om het zo efficiënt mogelijk af te ronden. Er werd gelogen over mogelijkheden of over prijzen. Afspraken werden soms niet nagekomen. De locaties waren geregeld troosteloos, soms in bouwvallige omgevingen. En eerlijk is eerlijk: ik zocht niet de meest exclusieve high-class setting op. Dat zal zijn invloed hebben gehad.
Ik wil daarbij beslist niet de schuld bij deze vrouwen leggen. Het was mijn keuze om er te zijn. Zij deden hun werk. En dat werk lijkt me zwaar. Je lichaam beschikbaar stellen aan mannen van uiteenlopende leeftijden, achtergronden en verzorgingsniveau. Soms onaangenaam. Soms zelfs ongezond. Veel buitenlandse vrouwen doen het primair voor het geld, vaak voor familie in het thuisland. Dat besef bracht ook respect.
Toch bleef ik zoeken. Omdat er af en toe iets anders gebeurde.
Twee Oost-Europese vrouwen bezocht ik jarenlang met regelmaat. Bij hen voelde het warmer. Aandachtiger. De fantasie werd daar niet afgeraffeld maar uitgespeeld. Ze kwamen afspraken na. Ze roken fris. Er was ruimte voor gesprek. Voor even knuffelen achteraf. Voor het gevoel dat ik niet alleen klant was, maar ook man.
Was dat volledig echt? Misschien niet. Misschien waren het uitzonderlijk goede actrices. Maar als het spel jarenlang consistent blijft, vervaagt de grens tussen act en beleving. Bij hen kon ik me verheugen op een afspraak. Met hen zoende ik intens. Er was wederzijdse overgave. Op een bepaald moment zelfs onbeschermde seks — een risico waar ik me bewust van was en waarvoor ik me liet testen. Het voelde toen niet roekeloos, maar nabij.
Wat heeft het me gebracht?
Allereerst zelfkennis. Het confronteerde me met de man die ik óók ben. Iemand die grenzen kan overschrijden waarvan hij dacht dat ze vaststonden. Dat ik dit deed vanuit een huwelijk, verraste me het meest. Ik was gek op mijn vrouw. We hadden het goed samen. Ik was er voor haar. Wat ik mezelf verwijt zijn niet de bezoeken op zich, maar de leugens. De pijn die dat haar heeft gedaan.
Ik leerde ook anders naar relaties kijken. Een bezoek aan een prostituee betekent niet automatisch dat een huwelijk slecht is. Soms mist er één element. Een fantasie. Een spel. Iets wat niet besproken of ontwikkeld wordt. De vraag die mij bezighield: moet je een verder goed huwelijk beëindigen om één ontbrekend stuk? Ik vond van niet. Maar eerlijkheid was beter geweest dan geheimhouding. Toen kon ik dat niet. Ik had die emotionele kracht nog niet. Nu wel.
Wat bracht het me nog meer? Levenservaring. Seksuele vaardigheid. Kennis van mijn eigen lichaam en dat van een vrouw. Inzicht in een wereld die voor velen verborgen blijft. Contact met verschillende culturen. Spanning. Soms oprechte chemie. Vaak teleurstelling.
Maar wat het me niet bracht, was echte verbinding. Ik kocht tijd. Ik kocht nabijheid. Mijn fantasie vond ik zeer zelden. Deze is ook niet te koop. Die moet in de vrouw zelf zitten die je treft. Het is een natuurlijke staat.
En misschien is dat uiteindelijk de les die is blijven hangen.